Akashic Records: Manifesting Demystified
August 19, 2015
Fishing for Money
August 23, 2015

Tweetalig

Op deze website laat ik regelmatig mijn gedachten de vrije loop over mijn eigen zieleroerselen en harde werkelijkheid van bestaan. Ik heb een besloten Faceboek groep in het leven geroepen waar een openlijke discussie aan de gang is gezet die je kunt volgen of waar je ook je eigen vragen in kwijt kunt. Het is voornamelijk in het nederlands omdat er onlangs een artikel in het Nederlandse Paravisie is gepubliceerd, maar mijn lerares Andrea Hess is Amerikaans. Zij heeft echt op het onderwerp gestudeerd, het meeste zelf ontdekt en kan er veel beter over vertellen dan ik, maar dan wel in het Engels. Ik wilde jullie dit toch niet onthouden.

Doelloosheid

Doelloosheid is een kwaal van deze tijd. Het heeft te maken dat we niet kunnen kiezen of een keuze herzien. Mijn vader hoefde al niet meer perse te doen wat zijn vader deed, hoewel het nog steeds voor de hand lag het bedrijf over te nemen. Ook de kennisoverdracht ging vaak van vader op zoon omdat er geen scholen waren die dat onderwijs gaven.  Meer nog dan dit alles was er vroeger een sociale noodzaak om dicht bij eigen familie te blijven. Mijn vader en moeder komen allebei uit hetzelfde dorp en de achternamen van beide ouders gaan niet verder dan Zuid Beveland. Zelfs over kleding hoefden ze vroeger niet na te denken want de dracht was bepaald aan de hand van je geloof, je status en je inkomen.

Enerzijds was dat makkelijk, want je hoefde ook geen keuzes te maken over wat je aan zou trekken of wat je nou met je leven zou gaan doen. Zelfs de levenspartner die je ging kiezen kende je vaak al vanaf de lagere school en ook dat was eigenlijk wel zo makkelijk. Je kende de familie, de eigenaardigheden en nu was het slechts een soort estafette van de nieuwe generatie overnemen met hetzelfde stokje.

 Klederdracht

Deze tijd heeft de mogelijkheid opengegooid om alles wat je wilt te kiezen. Mijn moeder die de eerste generatie aanvoerde die geen klederdracht meer hoefde te dragen wilde graag mode ontwerpster worden. Zo kon ze alles maken wat ze wilde. Dat ze niet verder kwam dan de modevakschool waar ze uitstekend leerde naaien was haar keus, omdat ze ook graag kinderen wilde. Zo liepen wij kinderen in de Prins van Oranje haar gedurfde creaties te showen.

Mijn generatie was eigenlijk de eerste generatie die massaal naar de hoofdstedelijke universiteiten ging studeren en daarmee weg uit Zeeland. 

‘Wat wil je dan worden?’

‘Welke keus heb ik?’

‘Nou alles eigenlijk. Alles wat je maar zou willen’

Daar werd ik zo onrustig van want dan wilde ik het allerbeste kiezen wat beschikbaar was, maar niemand gaf een antwoord over de mogelijkheden. Eigenlijk moest ik het toch zelf weer uitzoeken. In een oud dagboekje las ik, ‘Ik wil fotograaf worden. Een paar dagen later; ‘Ik wil balletdanser worden’. Het ging lange tijd door van kunstenares, naar zangeres, naar figuur-schaatser en schrijfster. Zucht. Wie gaat me nou zeggen wat bij me past?

Potentieel

Onlangs ben ik weer opnieuw beginnen met het opschrijven van wat ik nou echt met de rest van mijn leven wil doen. De vraag is nijpend, want als het nu niet is, wanneer dan? Tegelijkertijd is het een stuk makkelijker geworden, want ik weet nu uit ervaring welk episodes uit mijn leven me zielsgelukkig hebben gemaakt. Ze zijn op een hand te tellen. Daar moet ik het zoeken. Een van mijn studentes zei, ‘Jij hoeft toch niet meer te kiezen, je bent toch waar je wilt zijn?’ Inderdaad voelt vrijwel alles goed, behalve dat ik een groter publiek wil bereiken. Dus opnieuw werd aan mij de indringende vraag gesteld,
“Waarom ben jij geboren, weet je precies wat je persoonlijke doel is in dit leven? Wanneer ga je stappen nemen dit te verwezenlijken?”

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *